Het klinkt bijna als een goede marketingstunt: CEO van een jong bedrijf spoort haar vriend aan om haar product te testen, en redt hem op die manier mogelijk het leven. En toch is het precies wat er gebeurde bij Caroline Vereenooghe (40) en haar vriend Wim. Zij was eerder bekend als ex-partner van Karl Vannieuwkerke en oprichter van Vive la Vie, het bedrijf dat de kledinglijn van Vive le vélo ontwikkelt. Vandaag is ze CEO en aandeelhouder van Spotwatch. Die onderneming biedt in eigen centra huidkankerscreenings aan. De huid wordt gescand in een speciale cabine, waarna een dermatoloog mogelijk verdachte vlekjes kan onderzoeken. Omdat het hebben van veel huidvlekjes een risicofactor is, raadde Vereenooghe haar vriend aan om zich te laten checken.
“Hij heeft wel wat vlekjes”, vertelt ze in haar huis in Oostduinkerke. “Wim leeft gezond. Maar huidkanker voel je niet. Het geeft geen symptomen. Je bent niet ziek, het jeukt niet. Hij heeft mijn raad opgevolgd.”
De dag van het onderzoek belde vennoot Katrien Vossaert (dermatologe en medeoprichter van het bedrijf, en ook de echtgenote van VRT-gezicht Ivan De Vadder, red.) haar al op. “Ze zei: ‘Je moet niet panikeren maar …’ Dan weet je het eigenlijk al. Het staal ging dan naar het labo. Het was een verlengd weekend, we moesten lang wachten op het resultaat. Uiteindelijk belde Katrien met de boodschap dat het een melanoom ‘in situ’ was. Dat betekent fase één, de bovenste huidlaag. Wim heeft geluk gehad dat het zo vroeg ontdekt is. Hij moest wel nog eens terug om een extra stukje huid te laten wegsnijden.”
Wat was er gebeurd als dat verdachte vlekje niet was gevonden?
“Een melanoom kan langzaam groeien of heel explosief. Eens het in de bloed- en lymfevaten zit, en dus gegroeid is tot in de diepere lagen van de huid, is het miserie. Tien jaar geleden was er geen behandeling. Intussen wel, maar hoe vroeger het wordt ontdekt, hoe beter. Wim was sowieso niet van plan om de volgende jaren naar een dermatoloog te gaan. Hij is nooit ziek. Heel fit. Hij denkt daar niet over na. Dus ja, ik zal het hem af en toe doorsteken: ‘Ik heb je leven gered.'” (lacht) “Mijn investering heeft alleszins geloond.”
Hoe was zijn reactie?
“Hij was erg onder de indruk. Hij had nooit verwacht dat er iets uit zou komen. Hij heeft mij nu gevraagd om mee te kijken voor een goede gezichtscrème met hoge beschermingsfactor. Vroeger was dat het verste van zijn zorgen.”
Als het gebeurt in je eigen omgeving, moet het nog meer binnenkomen.
“Ja. Het komt nu wel heel dichtbij. Ik heb er wakker van gelegen. Ik wil geen paniek zaaien, maar ik wil wel dat het bewustzijn groeit. Huidkanker is de sterkst stijgende kanker in ons land, de op drie na meest voorkomende bij vrouwen, de op vijf na bij mannen. Eén op de vijf krijgt het. Dus zorg voor jezelf. Door te smeren. En niet met factor 12, zoals ik deed in mijn studententijd. Nee, er bestaat geen enkele reden om iets anders te smeren dan factor 50. En laat je controleren. Ik zeg niet dat iedereen bij ons moet komen. Maar het kan interessant zijn om te weten waar je staat. Je hebt laag-, midden- en hoogrisicopatiënten: minder dan vijftig, tussen vijftig en honderd of meer dan honderd vlekjes. Een nieuwe richtlijn raadt dermatologen aan om de laag- en middenrisico’s te weren uit de wachtzaal, omdat die de plaats innemen van mensen met andere pathologieën. Maar ook die mensen kunnen een melanoom ontwikkelen. Bij tien procent van de laag- en middenrisicopatiënten vinden wij iets verdachts, in de helft van die gevallen een kwaadaardige vorm van huidkanker. Omdat wij laagdrempelig zijn, hopen we dingen sneller te ontdekken, zodat het zoals bij Wim bij uitsnijden kan blijven.”
Eerder was je actief in de sector van paardengeneeskunde en vrijetijdskledij. Hoe is dit bedrijf op je pad gekomen?
“Ik heb diergeneeskunde gestudeerd. Ik wilde me specialiseren in orthopedie, maar een zware hernia heeft daar een stokje voor gestoken. Ik heb dan een behandeling ontwikkeld voor peesblessures bij sportpaarden en die samen met een investeerder uitgerold in het Midden-Oosten en Europa. Ik heb twee jaar in Dubai gewoond. Toen ik terugkeerde naar België heb ik Karl leren kennen. Toen privé alles ontplofte, hadden we net een start-up opgericht voor paardenmedicatie. Maar de hoofdzetel was in Limburg. Mijn kinderen Jack Odile en Luís Achile waren toen vijf jaar en zeven maanden oud. Zeker in zo’n periode vond ik het belangrijk om dicht bij hen te zijn. Ik ben dan uit het bedrijf gestapt, heb een sabbatical genomen en een ‘verlanglijstje’ gemaakt voor mijn volgende project. Het moest iets zijn met impact, het liefst in de humane medische wereld. Toen ik gebeld werd door de oprichters van Spotwatch vielen de puzzelstukjes in elkaar.”
Ben je ook nog altijd meerderheidsaandeelhouder van Vive la Vie?
“Nee, dat is in juni vorig jaar verkocht.”
Hoe blik je terug op het beeld dat op een bepaald moment bestond. Jij was ‘de vrouw van’ die de kledinglijn ontwikkelde, en samen verdienden jullie eraan?
“Ergens begrijp ik die reacties wel. Wie doet nog de moeite om uit te zoeken hoe de dingen écht in elkaar zitten? Ik kan alleen zeggen: die kledinglijn was mijn idee. Ik heb dat gepitcht bij de VRT. Het is kleinschalig gestart als zijproject toen ik nog fulltime bezig was met paarden. Maar toen kwam covid. Er waren geen wedstrijden meer. Mijn markt zakte in elkaar. Maar iedereen begon te fietsen. Automatisch verplaatste mijn focus zich naar Vive le vélo. Ik ben fier op wat ik van dat bedrijf gemaakt heb. Maar ik heb ook risico’s genomen. Het is niet evident om in zulke tijden een bedrijf te starten. Iedereen mag het doen, hoor. De VRT heeft er trouwens ook goed aan verdiend.”
Volg je nog wat ze vandaag maken?
“Soms zie ik wel iets passeren. Ik vind het nog altijd een mooi product. Voor mijzelf heb ik wel altijd geweten dat ik niet in kleding zou blijven. Als mijn kleinkinderen later vragen wat ik heb gedaan, zeg ik liever dat ik heb geprobeerd om dieren en mensen leed te besparen in de plaats van: ‘Ik heb tachtig collecties ontwikkeld.'”